Merseypride: de identiteit van Liverpool

Merseypride: de identiteit van Liverpool

In de MalleMolen hebben we wat met Liverpool, de stad, Liverpool fc en de Grand National, wat maakt Liverpool nou zo anders dan rest van Engeland?

“De bin dippers tegen de rest van Engeland”

Tijdens het afgelopen EK werd maar weer eens duidelijk welke positie Liverpool inneemt binnen Engeland. Op het Liverpoolforum waar ik lid van ben (Tomkins Times – aanrader) kreeg de nationale ploeg nauwelijks aandacht. En zo wel, dan vaak negatief. Gemopper over de selectie van Southgate (Henderson zat alleen maar op de bank) en plaatsvervangende schaamte over het gedrag van de Engelse fans rondom de verloren finale. Direct na de laatste gemiste strafschop postte iemand ‘Preseason starts tomorrow! Come on the Reds!’. We konden eindelijk weer over onze eigen spelers praten.

Liverpool is een stad op zichzelf, zonder al te veel binding met de rest van het land. Veel Liverpudlians zien zichzelf als outsiders. ‘Scouse, not English’, staat op menig banner te lezen op Anfield. De wortels van deze mentaliteit liggen deels in het ‘Ierse karakter’ van Liverpool: driekwart van de inwoners heeft Ierse roots. Maar misschien nog wel belangrijker voor het wij/zij-denken in Liverpool zijn de jaren ’80 geweest: het decennium waarin de FC sportief op zijn hoogtepunt was, maar de stad in een diep dal zat.

Dat had alles te maken met Margaret Thatcher. Het politieke bewind van de Iron Lady drukte een zwaar stempel op de roerige jaren ’80. Bezuinigingen, werkloosheid, stakingen en rellen zijn de kernwoorden. Met name de industriesteden in Noord-Engeland kregen het zwaar te verduren. Zo draaide Thatcher aan het begin van haar bewind de subsidiekraan naar de volgens haar verouderde kolenmijnen dicht, met talloze mijnwerkersstakingen tot gevolg. Bekende films als Billy Elliot en Pride geven een levendige voorstelling van deze tijd. In 1981 liep de werkloosheid in sommige delen van Liverpool op tot 40 procent. Mede hierdoor braken in Toxteth, één van de armste wijken van de stad, in juli enorme rellen uit. Volgens de overlevering hebben adviseurs van Thatcher er in die tijd op aangedrongen om geen geld meer in de stad te pompen. Dat zou immers maar een ‘waste of money’ zijn.

Liverpool moest maar aan haar lot worden overgelaten. Of Thatcher er hetzelfde over dacht is moeilijk te zeggen, maar feit is dat de stad zich nog altijd in de steek gelaten voelt door de Conservative Party.

Wie een beeld wil krijgen van het troosteloze werklozenbestaan in Liverpool in de jaren ’80, kan terecht bij de serie Boys from the Blackstuff van Alan Bleasdale*. De serie gaat over vijf stratenmakers (Blackstuff is slang voor asfalt) en hun dagelijkse zoektocht naar werk. Ze zijn ‘on the dole’, krijgen een werkloosheidsuitkering, maar die is zo laag dat ze wel moeten bijbeunen. En dat is nou juist weer verboden in het Engeland van Thatcher. Het is kiezen tussen verhongeren of opgepakt worden voor illegaal bijverdienen.

De serie werd een klassieker. Yosser Hughes (gespeeld door Bernard Hill, je kent hem als de kapitein van de Titanic), is nog steeds een cultheld in Liverpool. Dat komt met name door de aflevering ‘Yosser’s story’, waarin ook Graeme Souness en Sammy Lee een kleine rol spelen. “Yosser Hughes is harder than Souness” werd na uitzending van de aflevering gezongen op de Kop. Het verhaal gaat dat een klein jochie ‘I can do that’ (een catchphrase van Yosser tijdens zijn eindeloze zoektocht naar een baan) schreeuwde naar Sammy Lee toen hij klaarstond om een corner te nemen.

Bleasdale schreef Boys from the Blackstuff voordat Thatcher aan de macht kwam, maar
de serie wordt algemeen beschouwd als dé vertolking van de ellendige jaren onder haar bewind. De serie verklaart ook waarom Liverpool zichzelf als anders ziet – en als anders wordt gezien door de rest van Engeland. Nog steeds is ‘bin dippers’ een veelgehoorde kreet van rivaliserende supporters op Anfield. Het lied ‘In your Liverpool slums’ van West Ham bevat de volgende tekst: “You look in the dustbin for something to eat, You find a dead rat and you think it’s a treat, In your Liverpool slums.”

De gebeurtenissen in de jaren ’80 zijn er dus deels de reden van dat Liverpoolsupporters het Britse volkslied uitjouwen (dit gebeurde voorafgaand aan de Community Shield- wedstrijd tegen Manchester City in 2019). Het Thatcher-tijdperk heeft een diepe breuk tussen Liverpool en de rest van Engeland veroorzaakt, die vandaag de dag nog steeds voelbaar is. Het WK volgend jaar zal de gemoederen opnieuw weinig bezighouden in Liverpool. Daarvoor is de nationale ploeg te Engels en te weinig Scouse. Gelukkig hebben we ons eigen team nog om voor te juichen.

Met dank aan Joachim Springer, ALSIN

CATEGORIES
TAGS
Share This

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus (0 )