Zaterdagmiddag, half drie. Marienhoeve.
Zo’n tijdstip waarvan je denkt: “ik ga even een potje kijken”… en drie uur later sta je nog steeds langs de lijn omdat het weer eens compleet uit de hand is gelopen. Heerlijk.
CDW tegen OSM ’75. Op papier gewoon een leuke pot. In werkelijkheid? Chaos in aantocht.
Om te beginnen: trainer Leroy van Doleweerd krijgt z’n ouwe cluppie op bezoek. Dat is al zo’n verhaal op zich. Officieel zeg je dan: “mooie wedstrijd, geen speciale gevoelens.” Maar ondertussen wil je natuurlijk gewoon winnen. Met dubbele cijfers als het even kan.
En dan OSM… die hebben dus gedacht: weet je wat, we gooien er even een kleine upgrade tegenaan. Geen linksbackje uit 4 zondag, nee — gewoon Wesley Sneijder erbij.
Ja, die ja. Champions League. Inter. Oranje.
En nu gewoon op zaterdagmiddag in Wijk bij Duurstede. Ik moest ook even twee keer kijken.
Zie je het al voor je? Sta je daar als verdediger je warming-up te doen, komt Sneijder even een balletje breed leggen alsof het niks is. Sta je dan met je goede gedrag en je nieuwe noppen van €49,95.
Maar goed, CDW heeft ook wat te winnen. Letterlijk.
Bij winst doen ze uitstekende zaken voor de periodetitel. En dat is zo’n ding waar je later in het seizoen ineens heel serieus over gaat doen. Dus ja, die gaan er gewoon vol op klappen. Geen ontzag, geen selfies vooraf — gewoon spelen.
En het publiek? Dat komt natuurlijk ook niet alleen voor het voetbal.
Die komen voor het gemopper, de slidings, de “scheids ben je blind?” en stiekem toch even kijken of Sneijder nog steeds een vrije trap in de kruising kan jagen.
Kortom: alles wat je wil op een zaterdagmiddag.
Beetje zon (hopelijk), beetje bier, beetje herrie — en misschien een momentje waarvan je later zegt: “ik was erbij.”
Zaterdag. 14:30. Marienhoeve.
Kom gewoon kijken. Al is het maar om te checken of Sneijder nog steeds beter is dan jij.
