Ge moet het maar doen, hé. In een voorjaar waar de wind uit alle hoeken van Vlaanderen blaast en de koersmannen elkaar geen spaander heel laten, staat daar plots één naam boven alles te blinken: Robin Lauwers.
Ik heb er al veel gezien, manneke. Koersen waar de modder tot achter uw oren zat, demarrages die pijn deden tot in de ziel, en mannen die vielen als vliegen op de kasseien van de Hel. Maar wat die Lauwers dit voorjaar uit zijn benen schudt… dat is geen gewone kost meer.
Van bij den openingsdans in het Nieuwsblad was het al prijs. Niet met veel misbaar, maar gelijk een oude vos: kijken, wachten… en pats! De juiste move op het juiste moment. En sindsdien is hij niet meer gestopt met oogsten.
Milaan-San Remo? Daar reed hij gelijk iemand die wist waar de kerk stond. E3, Vlaanderen, Flanders Fields… telkens opnieuw zat hij erbij als het moest. Geen zot geweld, geen stoef — maar koersinzicht, karakter en een paar benen waar ge stil van wordt.
En dan kwam Roubaix.
Ah, Roubaix… de Hel van het Noorden, waar ge geen koers rijdt maar een veldslag voert. Ik zag mannen kapot gaan op strook drie, en anderen hun dromen achterlaten in het stof. Maar Lauwers? Die reed daar alsof de kasseien speciaal voor hem gelegd waren. Kop omlaag, tanden op elkaar, en blijven malen.
En toen hij daar over die meet bolde — modder op zijn smoel, maar ogen vol vuur — wist ge het: dit is geen gewone leider meer. Dit is nen patroon.
In het klassement staat hij nu fier bovenaan. Met een kloof waar de rest alleen maar naar kan kijken en vloeken in stilte. Jim van der Veen probeert nog aan te klampen, Devolder en Van der Veer zitten in de achtervolging… maar eerlijk is eerlijk: ze rijden allemaal voor plaats twee.
Want dit voorjaar heeft een baas.
En zijn naam is Lauwers.
