Kijk, soms heb je van die weekenden waarvan je denkt: dit verzin je niet. Afgelopen vrijdag nog de Brabantse Pijl winnen en twee dagen later doodleuk ook de Amstel Gold Race naar je hand zetten. Dan heb je het niet meer over een goede dag, dan heb je het over een statement. En dat statement komt op naam van Erik van den Berg.
Wie Erik een beetje kent, weet dat hij niet de man is van de grote woorden. Geen borstklopperij, geen poeha. Gewoon koers kijken, keuzes maken en hopen dat het kwartje de goede kant op valt. Maar na zo’n dubbel kun je er niet meer omheen: dit is iemand die het spelletje doorheeft. En misschien nog wel belangrijker — iemand die het spelletje aanvoelt.
Twee klassiekers in één weekend winnen, dat is niet alleen knap, dat is zeldzaam. Het zijn van die prestaties die in de wandelgangen blijven hangen. Je hoort het al: “Weet je nog, dat weekend van Erik?” En voor je het weet, krijgt zo iemand een etiket. Meesterkenner. Het hangt al in de lucht.
Toch is er bovenin het klassement geen paniek. Robin Lauwers, de huidige leider, blijft stoïcijns onder de opmars van Erik. Geen zenuwen, geen gekke sprongen. Gewoon blijven doen wat hij al het hele voorjaar doet: punten sprokkelen en het overzicht bewaren. Alsof hij denkt: laat hem maar komen.
En zo dendert het klassiekerseizoen richting zijn apotheose. Nog twee koersen op het programma. Eerst de Waalse Pijl, met die venijnige muur waar menig favoriet al is gesneuveld. En daarna Luik-Bastenaken-Luik, de oude dame die traditiegetrouw het slotstuk vormt.
Het kan nog alle kanten op. Maar één ding staat vast: na dit weekend praat niemand meer over Erik van den Berg als een outsider. Dit is een naam die blijft hangen. En geloof me, daar gaan we het nog vaker over hebben.
