.jpg)
Er zijn van die avonden waarop een wedstrijd uit het niets ontstaat en meteen gewicht krijgt. Zo ook vanavond in de MalleMolen, waar plotseling een spontane challenge op tafel lag. En niet zomaar één: Jeroen Dirksen, de nummer vier van de ladder, deed een gooi naar de titel. Het affiche was daarmee helder: Jeroen Dirksen tegen Gert-Jan van Rooijen.
Op papier een partij met spanning, ambitie en ranglijstgevaar. In de praktijk werd het vooral een duel waarin de titelhouder overeind bleef, ondanks dat het niveau lang niet altijd de schoonheidsprijs verdiende.
Van Rooijen begon sterk, Dirksen juist opvallend bleek. De uitdager leek nog niet helemaal met beide benen aan tafel te staan toen de eerste tik al werd uitgedeeld. Het stond rap 1-0 voor de titelhouder, en op dat moment leek het alsof Dirksen een lange avond tegemoet ging.
Daarna zakte het spelbeeld weg. Aan beide kanten werden ballen gemist die normaal gesproken niet eens het verslag zouden halen. Posities liepen dood, kansen werden niet benut en het gemiddelde aantal beurten per rack liep op tot ongeveer vijf. Voor de fijnproever was het soms even doorbijten; voor de spanning bleef er gelukkig genoeg over.
Met ingang van de matchgame stond het 4-1 voor Van Rooijen. De titelhouder leek de partij vroegtijdig in het slot te gooien. Dirksen stond met de rug tegen de muur, maar weigerde zich zomaar naar de slachtbank te laten leiden. De nummer vier rechtte de rug, vond eindelijk wat ritme en knokte zich terug tot 4-3.
Even hing er iets in de lucht.
Een ommekeer? Een stunt? Een titelhouder die ineens ging twijfelen?
Maar zover liet Van Rooijen het niet komen. Op het beslissende moment herpakte hij de controle en maakte hij een einde aan de opmars van Dirksen. De uitdager moest buigen, de titel bleef waar hij was.
De eindstand: 5-3 voor Gert-Jan van Rooijen.
Het was geen partij voor de eeuwigheid. Daarvoor lag het niveau te vaak te laag en waren de missers te talrijk. Maar kampioenen worden niet alleen beoordeeld op hun mooiste avonden. Juist op de matige dagen moet je winnen, en dat deed Van Rooijen uiteindelijk overtuigend genoeg.
Dirksen bewees dat hij karakter heeft en zich niet zomaar laat wegspelen. Maar voor een echte greep naar de titel was het dit keer niet scherp genoeg.
De MalleMolen-ladder heeft weer gesproken: wie de troon wil bestormen, moet niet alleen durven uitdagen — hij moet ook afmaken. En daar stond Van Rooijen vanavond, ondanks alles, nog altijd net iets steviger.
