De MalleMolen WK poule lijkt op papier overzichtelijk. Vier plekken invullen, glaasje erbij, klaar. Maar wie denkt dat dit een vriendelijke gok op de laatste vier landen is, heeft de kleine lettertjes nog niet gelezen.
Iedere deelnemer voorspelt alleen de nummers 1, 2, 3 en 4 van het WK. De winnaar levert 40 punten op, de nummer twee is goed voor 30 punten, plek drie voor 20 punten en plek vier voor 10 punten. Simpel, zou je zeggen. Maar aan de MalleMolen-bar is simpel zelden echt simpel.
Omdat er geen troostfinale wordt gespeeld, krijgt plek drie een eigen kroeglogica. Op die plek zet je de ploeg die in de halve finale verliest van de latere wereldkampioen. Plek vier is dan de andere verliezend halvefinalist. Daarmee wordt niet alleen de finale belangrijk, maar ook de route ernaartoe. Een land kan dichtbij zitten, maar toch genadeloos op de verkeerde plek belanden.
En dat is precies waar de spanning zit. Je moet een team echt op de goede plek hebben staan. De wereldkampioen als nummer twee? Mooi geprobeerd, nul punten voor die regel. De verliezend finalist op plek drie? Pijnlijk, maar ook nul. Het kan dus gebeuren dat iemand de laatste vier landen allemaal goed aanvoelt en toch met lege handen eindigt, omdat de volgorde niet klopt.
Aan de bar zorgt dat nu al voor verhitte analyses. De een kiest op vorm, de ander op gevoel, en een derde wijst op een schema alsof hij de FIFA persoonlijk heeft gebeld. Er wordt gerekend, geschoven en overtuigd geknikt bij voorspellingen die over twee weken alweer belachelijk kunnen lijken.
De schoonheid van deze poule is dat hij streng is. Geen halve complimenten, geen punten voor bijna goed, geen medelijden met briljante voorspellingen op de verkeerde regel. Alleen de juiste ploeg op de juiste plek telt.
Wie na alle wedstrijden de meeste punten heeft, wint de MalleMolen WK poule en daarmee iets wat moeilijk in geld is uit te drukken: eeuwige kroegroem, tijdelijke onaantastbaarheid en het recht om minstens een jaar lang te zeggen dat hij het allemaal al zag aankomen.
.jpg)
