Robin Lauwers heeft opnieuw bewezen waarom hij in de wandelgangen al jaren bekendstaat als de absolute professor van het voorjaar. Met zijn ploeg Riebedebie en De Armen Breed schreef hij deze editie van de Malle Classics op indrukwekkende wijze op zijn naam: 4347 punten, een straat voorsprong op de concurrentie en vooral een masterclass in koersinzicht.
Waar anderen nog twijfelden tussen vorm en gevoel, tussen aanvalslust en ervaring, had Robin het al lang gezien. Hij rook de kasseien al in februari, voelde de wind op de Muur van Geraardsbergen nog voor de eerste startlijst bekend was en wist precies welke mannen in april hun leven zouden geven voor eeuwige roem. Geen toeval, geen geluk — pure wielerkennis.
Zoals Wim de Waaier het zou zeggen: “Sommige mensen kijken naar wielrennen, Robin begrijpt wielrennen.”
Met een loepzuivere selectie en een bijna angstaanjagend gevoel voor het juiste moment hield hij mannen als Jim van der Veen (Operación Puerto, 4216 punten) en Bas van der Veer (De Klassieke Buffel, 3687 punten) achter zich. Sterke namen, uitstekende kenners, maar dit voorjaar stond er simpelweg geen maat op Lauwers.
Ook Tony Devolder met De Flandrien en Patrick Dijkstra met Les bulles de Hollande kleurden het klassement fraai in, maar iedereen keek uiteindelijk omhoog. Naar die ene naam bovenaan. Naar de man die het voorjaar leest als een pastoor zijn bijbel.
Robin Lauwers won niet alleen het spel — hij won het op stijl. Met flair. Met panache. Met het soort vanzelfsprekendheid waarmee een oude Merckx op zondag even ging kijken wie er nog mee kon.
En ergens, op een terras met een goed glas en een koerspet scheef op het hoofd, zal Robin ongetwijfeld bescheiden glimlachen en alvast proosten op een mooie Tour de France poule die de MalleMolen dit jaar ook weer organiseert .
Dit was vakmanschap. Dit was koersromantiek. Dit was de Malle Classics van Robin Lauwers.
