Door Nigel Chalkworth
Er zijn avonden waarop een speler wint. En er zijn avonden waarop een speler iets aankondigt.
Vandaag in de MalleMolen was het nadrukkelijk dat laatste.
Bart van Diepen, gestart vanaf positie acht op de poolladder, daagde met veel bravoure de nummer twee van de ranking uit: Mark Huikeshoven. Op papier was het een gewaagde sprong omhoog. Een brutale challenge. Een poging om te zien hoe ver de eigen vorm werkelijk reikte.
Aan het einde van de avond was het antwoord duidelijk: heel ver.
Van Diepen won met 5-1 en deed dat niet in een rommelpartij waarin de favoriet simpelweg instortte. Nee, dit was een overwinning met inhoud. Een partij op prima niveau, waarin Huikeshoven bij vlagen zeker zijn klasse liet zien, maar waarin Van Diepen telkens op de belangrijke momenten de baas bleef.
De toon werd al vroeg gezet. De eerste rack was nog niet foutloos aan beide kanten, maar Van Diepen bleef het koelst en pakte brutaal de 1-0. In de tweede rack ging de uitdager zelfs een niveau omhoog. Van Diepen was dominant, speelde met overtuiging en liet Huikeshoven zoeken naar grip. De nummer twee raakte zichtbaar ontregeld door het sterke spel van zijn tegenstander.
Bij 2-0 begon de MalleMolen al wat rechter op de barkruk te zitten.
De derde rack leek het moment te worden waarop Huikeshoven zich kon herpakken. Hij kreeg de kans, mocht aanleggen voor zwart en leek op weg naar aansluiting. De zwarte bal viel ook. Alleen verdween de witte bal mee. In plaats van 2-1werd het 3-0 voor Van Diepen. Een dreun die hard aankwam.
Toch was Huikeshoven nog niet klaar. In de vierde rack speelde hij sterker. Zijn positiespel liet nog altijd wat te wensen over, maar hij potte enkele knappe ballen en liet zien waarom hij niet voor niets zo hoog op de ladder stond. De Huik leefde: 3-1.
Maar Van Diepen raakte niet van zijn stuk.
In de daaropvolgende rack kreeg Huikeshoven opnieuw een kans om de spanning terug te brengen. Bij 3-1 mocht hij aanleggen voor zwart. Potten betekende 3-2 en een partij die weer volledig open zou liggen. Maar opnieuw bleef de deur op een kier staan. Huikeshoven miste, en Van Diepen sloeg genadeloos toe.
4-1. Matchpoint.
Op dat moment was niet alleen de score duidelijk, maar ook het mentale verschil. Huikeshoven speelde geen slechte partij, maar hij moest te vaak vechten tegen de druk, tegen de tafel en vooral tegen het idee dat Van Diepen hem telkens nét voor was. De nummer twee begon het vertrouwen kwijt te raken.
De laatste rack bevestigde dat beeld. Een gebroken Huikeshoven speelde de zwarte bal voortijdig weg. Het was het soort fout dat zelden op zichzelf staat. Het was de fout van een speler die de controle niet meer voelde en aan de overkant iemand zag staan die niets meer cadeau deed.
Daarmee was het beslist.
Bart van Diepen verslaat Mark Huikeshoven met 5-1.
Een uitslag die de ranglijst doet trillen. Vanaf positie acht de nummer twee uitdagen is dapper. Hem vervolgens zo overtuigend verslaan is iets anders. Dat is geen incident meer, dat is een statement.
En misschien nog wel meer dan dat.
Want wie Van Diepen vandaag zag spelen, zag niet alleen een speler die een goede avond had. Men zag iemand met rust, lef, controle en scorend vermogen. Iemand die de nummer twee onder druk zette, ontregelde en uiteindelijk brak.
Het lijkt er sterk op dat we vandaag niet zomaar een winnaar hebben gezien.
We hebben mogelijk de nieuwe nummer één aan het werk gezien.
